Take Care helpt mensen met burn-out
bij hun fysisch & emotioneel herstel

Deel mij ...Share on FacebookShare on LinkedIn

Download gratis ebook

” In 8 stappen naar Burn-out en terug “



dit veld niet invullen s.v.p.

Deel mij ...Share on FacebookShare on LinkedIn
Als ik “neen” zeg voel ik me schuldig : over de kunst van grenzen aangeven

Als ik “neen” zeg voel ik me schuldig : over de kunst van grenzen aangeven

Grenzen aangeven betekent dat je duidelijk durft zeggen dat iemand teveel van jou verlangt, dat iemand dingen vraagt die jij liever niet wilt of ook dat iemand geen gevolg geeft aan wat jij wilt, dat iemand jou niet respecteert.

Het lijkt niet evident om onze grenzen aan te geven, om ons te laten respecteren.

 

Hoe komt dat?

Grenzen aangeven wordt vaak bemoeilijkt door enerzijds onze gevoelens anderzijds door normen en waarden (lees sociale druk).

  • Je bent bang om anders te zijn dan de anderen die wél meedoen (asociaal)
  • Je bent bang dat de ander jou niet meer waardeert (afwijzing)
  • Je hebt foute overtuigingen “als ik niet overwerk, ben ik een nietsnut”

Deze attitude komt voort uit onze opvoeding waarin ons geleerd wordt om beleefd te zijn, rekening te houden met anderen, respect te hebben voor onze meerderen enz.

Onder al deze reacties zit ook de grote behoefte om geliefd te zijn, om erbij te horen.

Deze plooibaarheid neemt bij sommigen wel extreme vormen aan, we spreken over de people- pleaser : deze personen cijferen zich als het ware volledig weg om het de anderen naar hun zin te maken. Hierover heb ik reeds geschreven in de blog “narcistische ouders“.

Dit is een houding die ik vaak zie bij mijn klanten : vanuit hun opvoeding hebben ze geleerd om het iedereen naar zijn zin te maken. En “neen“ zeggen en je eigen grenzen stellen hoort hier niet bij! Het zijn sociale kameleons : ze passen zich aan aan het gezelschap en de situatie. Ze cijferen zichzelf weg ten dienste van de anderen. Deze attitude leidt tot stress, perfectionisme, moeheid (je hebt nooit genoeg gedaan) en gaat tot Burn-Out toe.

 

Hoe leer ik grenzen stellen?

  • Leer te luisteren naar jouw gevoel : hoe verder je afdwaalt, hoe slechter de beslissing
  • Heb een duidelijk beeld over wat jij belangrijk vindt : normen, waarden
  • Bij mensen die vaak over hun grenzen zijn laten gaan kan dit beeld vervaagd zijn. Tijdens een coachtraject zorgen we ervoor dat dit terug helder is en hoe je leert luisteren naar jouw gevoel

 

Jouw voordeel van grenzen stellen

  • Je hebt minder stress, je hebt meer energie want je moet niet steeds plooien naar wat anderen van jou verwachten, jij houdt overzicht over jouw agenda en me-time
  • Je doet wat jij belangrijk vindt, daardoor groeit jouw zelfrespect en eigenwaarde
  • Je bent tevredener want je handelt naar jouw waarden, dat voelt goed

 

Als ik “neen” zeg voel ik me schuldig : over de kunst van grenzen aangevenHoe ga je grenzen aangeven?

  • Wanneer je het niet gewoon bent om jouw grenzen aan te geven lijkt het jou dat je egoïstisch bent. Je hebt vaak een verwachtingspatroon gekweekt : anderen zijn het gewoon dat jij “ja” zegt, dat jij het altijd doet
  • Besef dat een gezond egoïsme nodig is om te kunnen blijven functioneren want als jij niet meer in vorm bent, wie zal dan alles voor jou regelen? Met deze stelling in je achterhoofd wordt het makkelijker om iets te weigeren of iets te vragen

 

De juiste communicatie

Grenzen aangeven of assertief zijn is wel degelijk verschillend van agressief zijn.

Leren “neen” zeggen kun je leren. Leren iets vragen ook. Hoe je het zegt is vaak belangrijker dan wat je zegt. Hierover vertel ik je meer in mijn volgende blog.

Heb jij het ook moeilijk om “neen” te zeggen? Wil je leren hoe je dit het beste aanpakt zonder conflicten te creëren? Wil je leren hoe je je grenzen moet aangeven en hoe je vermijdt om er telkens weer over te gaan?

Geef je op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek en hoor wat ik voor jou kan betekenen zodat je stress en irritatie vermijdt, zodat je vermijdt om volledig onderuit te gaan.

Take Care,
Ann

Deze tekst is deels geïnspireerd door Ruud Meulenberg en Suzanne Kempeneers

Deel mij ...Share on FacebookShare on LinkedIn

Plaats een antwoord